Waarom Zuid-Afrika? Dat zit zó…

Ingrid&Hein gaan op 14 februari 2012 trouwen in Zuid-Afrika. Opvallend, want ze hebben toch niets met Zuid-Afrika?!? Wél met vele andere oorden op deze bol. Maar Zuid-Afrika ?!?

Dat zit zo;

Toen Ink&Hein elkaar dik 20 jaar geleden ontmoeten, en uiteindelijk blindverliefd durfden te worden, had Ink drie banen tegelijk; ze spaarde om (toen) binnenkort ‘n 2-jarige reis rond de wereld te gaan maken.
(Stiekum) stapelverliefd ging Hein met Ink naar Amsterdam, om tickets voor haar mee te helpen organiseren. Met de dood in z’n hart; z’n grootste liefde hielp hij om haar twee jaar niet meer te zien….
Stoer als ze waren/was, boekte Ink alvast ’n reis voor ’n half jaar; de rest van de reis zouden we later samen nog wel doornemen en afronden. Ink vertrok voor ’n halfjaar naar Afrika; bijna alle landen in dit fantastische continent reisde ze door. En ondertussen (op 8.000 kilometer afstand) enorm verliefd op elkaar. Gelukkig kneusde Ink haar voet ernstig rond kerst 1990, waardoor ze ’n goeie smoes had om “even” naar Nederland te komen. Hein pikte haar op van vliegveld Dusseldorf, ze beleefden geweldige kerst- en nieuwjaarsdagen, en toen vertrok Ink weer; terug naar Afrika, voor de rest van haar geweldige reis. Elke dag schreven ze elkaar (er was toen nog geen internet, en geld om te bellen hadden we niet), en pikten die brieven overal op.
Uiteindelijk waren liefde en lust niet meer te bedwingen; Hein vloog naar Kenia, waar hij the love of his life eindelijk weer vond.
Ink&Hein bleven ’n week of 5 a 6 in Afrika. Inky was al ’n doorgewinterde Afrikaanse; ze nam haar ventje aan de hand door dit unieke continent. Kenia, Tanzania, Zimbabwe, Malawi etcerera; vele bijzondere landen, geweldige invloeden, onvergetelijke tijden/momenten. Zalig…! Zó werden Ink&Hein langzamerhand ’n beetje verliefd op Afrika.

Kijk hier voor foto's van toen.

Reden 1

Dom genoeg gingen ze weer terug naar Nederland; er moest (blijkbaar) weer gewerkt worden.
Ink&Hein gingen samenwonen (wat ze daarvoor eigenlijk al ’n beetje geprobeerd hadden); ze werkten dag en nacht, ze kregen heerlijke kinderen, verhuisden sluipenderweg steeds naar ’n stukkie beter, genoten, liefden. Altijd druk, druk, druk. Altijd tijd om intens van elkaar te houden, maar nooit tijd gevonden om ‘ns goed met elkaar te trouwen. Ze vonden dat getrouw ook eigenlijk nooit belangrijk; innige en onvoorwaardelijke liefde is genoeg!!

Wat ze altijd al wilden; hun mooie kids Rock&Jazz nog ooit ‘ns de overweldigende wild-natuur van Afrika laten ontdekken. Da’s nog niet zo makkelijk, moet u weten; zo we hadden de kinderen vele malen op jonge leeftijd naar bijvoorbeeld Euro-Disney gezeuld, maar ze weten er niks meer van. Het wachten was dus op Jazzy’s besef, terwijl Rock ondertussen groot en zelfstandig (dus opstandig) werd… De juiste tijd was nú eindelijk aangebroken; Jazz oud genoeg, en Rock nog nét gedwee/meegaand genoeg.
We wilden dus al ’n jaar of wat richting Afrika, om de kids de onwaarschijnlijke schoonheid van dit gebied te laten beleven. ’n Onvergetelijk ervaring. ’n Ervaring die je je hele leven meeneemt…
Dát wilden ink&Hein altijd ’n keer doen.

Dus dat was reden 1.; onze kids moeten Afrika beslist meemaken!

Reden 2

Ink en ik hebben nooit de behoefte gehad om te trouwen; onze onvoorwaardelijk liefde voor elkaar was meer dan genoeg!! Trouwen is formeel geneuzel; pure liefde is duizend maal mooier… Toch is Hein onlangs voor de mooiste ter wereld, in ’n tamelijk onbezonnen bui (echter bij volle verstand) ter knieén gegaan. Geheel spontaan, onvoorbereid, dus zonder knus kadootje, en klungelig stotterend, maar Oh zo gemeend. Inky dacht dat ze het niet goed hoorde, dus reageerde maar niet.
Dus Hein weer op z’n knieen, en weer die mooie vraag: ,,Grote liefde, wil je alsjeblieft met me trouwen?”
Met haar benen over elkaar geslagen zat ze daar, dat superstuk, omhelsde haar vent, en zei ,,Ja, ja, ja, natuurlijk…!”

Zo had Hein eindelijk (na ’n jaartje of 22) de liefde van zijn leven ten huwelijk gevraagd. Echter, Ink vroeg de volgende ochtend of ik het écht meende. Tuurlijk precious; ik wil ’t écht. En Ink wilde ook echt. Tóch wilde Inky dat ik het zou bewijzen; ik moest dan maar de ondertrouw even regelen. Hoewel ik niet wist wat ondertrouw was, leek het me geen probleem dat even te organiseren.
Maar –en nu komt het- hier liep het fout. Ik belde het gemeentehuis, om ’n ondertrouw-afspraak te maken. Daar trof ik ’n ambtenaar –toch al niet m’n favoriete beroepsgroep- die allerlei malle vragen begon te stellen. Onzinnige vragen, of vragen waar ik geen antwoord op had. Zoals ,,waar gaat u trouwen” en ,,wanneer wilt u trouwen”. Nou ja zeg, de brutaliteit, waar bemoeit die vent zich mee… Ik had geen antwoorden, omdat Ink en ik daar nog helemaal niet over nagedacht hadden. Die rare ambtenaar wist nog uit te kramen:,, zo zijn we niet getrouwd, meneertje..”. Na 40minuten bellen had ik slaande ruzie met die neuzelaar, en heb in arremoede de haak er opgegooid. Later besefte ik, dat ik dat mooi verprutst had…zeg maar gerust verkloot. Ik was dus niet eens in staat geweest om dat simpele klusje voor m’n droomvrouw te doen. Met het schaamrood op de kaken heb ik deze blunder ’s avonds opgebiecht…

Dat was het dus; zonder ondertrouw geen trouw. Althans…in Nederland. Want u kent onze Ingrid; die geeft zich niet zo gemakkelijk gewonnen. Tegen middernacht kwam ze achter haar computer vandaan, triomfantelijk zwaaiend met ’n stapeltje papieren; ze had uitgevonden dat trouwen in zuid-Afrika geldig én geweldig was, en dat je daar niet in ondertrouw hoeft… Opgelost !!
Binnen ’n kwartiertje waren we er uit; we gingen trouwen in ons geliefde Afrika !!
Alles klopte; met mooie, dierbare mensen en onze kinderen naar Zuid-Afrika, om onze huwelijksdag te vieren….

Dus zó is het gekomen.

Reacties

Door Diederik op

Zuid-Afrika